Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2017 11:51

Νευρωνική θεραπεία

Γράφτηκε από την
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(2 ψήφοι)

Neural Therapy

 

 


Η θεραπεία με νευρική αναισθησία με ένεση ή Neural Therapy ή Νευρωνική θεραπεία  είναι μια μορφή εναλλακτικής ιατρικής κατά την οποία τοπικό αναισθητικό εγχέεται μέσα ορισμένες θέσεις του σώματος για την αντιμετώπιση του χρόνιου πόνου και των ασθενειών.

Η νευρωνική θεραπεία είναι μια μορφή ολιστικής ιατρικής για τη θεραπεία των ασθενειών και του χρόνιου πόνου.

Γίνεται έγχυση τοπικών αναισθητικών σε νεύρα, ουλές, αδένες, και άλλους ιστούς. Η θεραπεία βασίζεται στη θεωρία ότι ορισμένες θέσεις του σώματος είναι υπεύθυνες για έναν τύπο ηλεκτρικής ενέργειας που προκαλεί μια ασθένεια. Τα πεδία μπορούν να διασπαστούν με ένεση, επιτρέποντας στο σώμα να θεραπευθεί. 

Το 1925, ο Ferdinand Huneke, ένας Γερμανός χειρουργός, χρησιμοποίησε προκαϊνη (τοπικό αναισθητικό) για την αδελφή του που είχε σοβαρές ημικρανίες.  Ο ίδιος και ο αδελφός του Walter στη συνέχεια χρησιμοποιούσαν Novocaine με παρόμοιο τρόπο για τη θεραπεία πολλών παθήσεων.

Θεωρείται αποτελεσματική θεραπεία για τον καρκίνο και άλλες ασθένειες.

Η Neural Therapy είναι συνώνυμη με τη χρήση της τοπικής αναισθησίας για θεραπευτικούς λόγους και είναι μία θεραπευτική τεχνική πού έχει τις βάσεις της στη συμβατική κλασσική ιατρική και ιδιαίτερα στη λειτουργική Ανατομία, στη Φυσιολογία, στη Νευροφυσιολογία, αλλά και στη Νευροανοσολογία. Σκοπός των θεραπευτικών της παρεμβάσεων είναι να επαναφέρει σε κατάσταση δυναμικής ισορροπίας, λειτουργικά συστήματα του οργανισμού πού εμφανίζουν κάποια διαταραχή.

Στον υγιή οργανισμό λαμβάνουν χώρα σε διάφορα επίπεδα διαδικασίες που αποσκοπούν στην εύρυθμη λειτουργία όλων των οργάνων και συστημάτων του οργανισμού. Ταυτόχρονα κάθε οργανισμός διαθέτει ένα εγγενές δυναμικό αυτοϊασης (π.χ. η επούλωση ενός τραύματος) και είναι σε θέση να αντιμετωπίζει ανεπαίσθητες ή και μικρές διαταραχές. Οι πολλές και ταυτόχρονες διαταραχές είναι σε θέση να αποσυντονίσουν την ικανότητα αυτορρύθμισης του οργανισμού και να φέρουν στην επιφάνεια κάποιο σύμπτωμα (π.χ. πόνο ή κάποια δυσλειτουργία).

Η ολιστική φιλοσοφία της Neural Τherapy έχει σαν βάση της πλήθος κλινικών παρατηρήσεων που επιβεβαιώνουν ότι σε ένα μεγάλο ποσοστό χρόνιες λειτουργικές διαταραχές ή o πόνος μπορεί να έχουν την ρίζα τους σε παθολογικά αλλοιωμένες περιοχές, όπως ουλές κάθε είδους αιτιολογίας, χρόνιες φλεγμονές εσωτερικών οργάνων, χρόνιες φλεγμονές της στοματογναθοπροσωπικής περιοχής, λοιμογόνες εστίες (π.χ. αμυγδαλές) οι οποίες μπορεί να μην σχετίζονται ανατομικά με την περιοχή εκδήλωσης του πόνου ή της δυσλειτουργίας. Αυτές οι παθολογικά αλλοιωμένες περιοχές ή δομές που είναι σε θέση να συντηρούν μια συνήθως χρόνια λειτουργική διαταραχή ή πόνο είναι γνωστές σαν πεδία διαταραχής (Disturbance Fields – Interference Fields – Störfelder).

Η Neuraltherapy χρησιμοποιεί τοπικά αναισθητικά (κυρίως προκαϊνη και λιδοκαϊνη) για τις θεραπευτικές της παρεμβάσεις. Η θεραπευτική της δράση δεν συνδέεται με αυτή καθαυτή την αναισθητική δράση του τοπικού αναισθητικού. Η κλινική πράξη δείχνει ότι η έγχυση τοπικού αναισθητικού σύμφωνα με τους κανόνες και τις αρχές της Neural Τherapy, επιφέρει αποτελέσματα τέτοιας χρονικής διάρκειας που δεν μπορούν να εξηγηθούν από τις φαρμακολογικές ιδιότητες του τοπικού αναισθητικού. Αυτό σημαίνει ότι μέσω του τοπικού αναισθητικού επηρεάζονται ευνοϊκά τα συστήματα αυτορρύθμισης και αυτοεπιδιόρθωσης του οργανισμού. Αν η λειτουργική διαταραχή ή χρόνιος πόνος οφείλονται σε πεδίο διαταραχής, όπως για παράδειγμα σε μία ουλή, η έγχυση μικρής ποσότητας τοπικού αναισθητικού δημιουργεί τις προϋποθέσεις να επανέλθει εν μέρει ή ολικά η δυνατότητα αυτορρύθμισης του οργανισμού με συνέπεια την βελτίωση ή και την εξαφάνιση των συμπτωμάτων.

Τοπική αναισθησία είναι ο αποκλεισμός αισθητικών νευρικών ινών ως προετοιμασία για επικείμενη χειρουργική επέμβαση.

Η Neural Therapy είναι ο αποκλεισμός συμπαθητικών προσαγωγών και απαγωγών νευρικών ινών με κύριο σκοπό την ομαλοποίηση της αιμάτωσης και οξυγόνωσης των ιστών που έχει σαν επακόλουθο την ομαλοποίηση της λειτουργίας της μεσοκυττάριας ουσίας (extracellular matrix) και όλων των σχετιζομένων οργάνων και ιστών, ανάλογα με τα σημεία των εγχύσεων. Η Neural Therapy, ή με άλλα λόγια η θεραπευτική χρήση της τοπικής αναισθησίας  είναι μία θεραπευτική τεχνική που αποσκοπεί στο να δραστηριοποιήσει και να ενισχύσει τα ενδογενή συστήματα αυτορρύθμισης και ομοιόστασης του οργανισμού.

Η νευρωνική θεραπεία μπορεί να χρησιμοποιηθεί είτε ως μονοθεραπεία είτε σε συνδυασμό με άλλες μεθόδους θεραπείας.

Η νευρωνική θεραπεία είναι εξατομικευμένη θεραπεία και λαμβάνονται υπόψη προδιαθεσικοί παράγοντες, γενετικές επιβαρύνσεις, έκθεση σε βλαπτικούς παράγοντες και η απάντηση στους εσωτερικούς και εξωτερικούς στρεσσογόνους παράγοντες που αποσταθεροποιούν τα συστήματα ομοιόστασης και αυτορρύθμισης του οργανισμού.

Αρχές νευρωνικής θεραπείας:

• Οι θεραπευτικές παρεμβάσεις λαμβάνουν άμεσα υπόψη το υπόστρωμα της θεραπείας σαν ένα δυναμικό σύστημα και απευθύνονται στην ενίσχυση των μηχανισμών αυτοϊασης και αυτορρύθμισης που εγγενώς διαθέτει ο οργανισμός
• Οι θεραπείες με φυσικά μέσα, οι βοτανοθεραπείες, τα ιαματικά λουτρά, οι αποτοξινωτικές δίαιτες, η ομοιοπαθητική, ο βελονισμός και η Neural Therapy στηρίζονται στην κβαντική Φυσική και στη Φυσική μη γραμμικών συστημάτων και στοχεύουν πρωταρχικά στην εξομάλυνση των λειτουργιών της διακυττάριας ουσίας (Extracellular Matrix) γνωστής και ως Βασικό Σύστημα Ρύθμισης.
• Κάθε θεραπευτικό ερέθισμα προκαλεί ταυτόχρονα τόσο τοπικές όσο και γενικές αντιδράσεις όλου του οργανισμού. Τα ερεθίσματα υπακούουν στο νόμο Arndt –Schulz ευρύτερα γνωστό με τον όρο Hormesis: ελαφρά ερεθίσματα διεγείρουν, μέτρια ερεθίσματα επιταχύνουν, ισχυρά ερεθίσματα καταστέλλουν τους ομοιοστατικούς μηχανισμούς. Για το λόγο αυτό το θεραπευτικό ερέθισμα πρέπει να είναι λελογισμένο και όχι της λογικής όσο περισσότερο τόσο καλύτερα.

Ο ανθρώπινος οργανισμός έχει σαν κύριο σκοπό τη διατήρηση της ομοιόστασης (σταθερότητα του εσωτερικού περιβάλλοντος). Για τον λόγο αυτό υπάρχουν τα αισθητήρια όργανα, οι υποδοχείς, το νευρικό σύστημα, το ανοσοποιητικό σύστημα, το ενδοκρινικό σύστημα, το μυϊκό σύστημα κλπ. των οποίων η διαδικτύωση εγγυάται την διατήρηση της ομοιόστασης. Στον υγιή οργανισμό η διαδικτύωση και συνεργασία των βιολογικών αυτών δομών και συστημάτων λειτουργεί άψογα και αυτόματα. Αν όμως υπάρχουν διαταραχές είτε σε επίπεδο βιολογικών δομών είτε σε επίπεδο διαδικτύωσής τους, τότε έχουμε την εμφάνιση συμπτωμάτων (π.χ. πόνος) ή λειτουργικές διαταραχές.

Το αυτόνομο νευρικό σύστημα παίζει μαζί με το ενδοκρινικό και το ανοσοποιητικό σύστημα το σπουδαιότερο ρόλο στις λειτουργίες αυτορρύθμισης και ομοιόστασης. Τα τρία αυτά συστήματα λειτουργούν διαδραστικά το ένα ως προς το άλλο και ΜΕ ολοκληρωμένο τρόπο χρησιμοποιώντας σαν κοινή γλώσσα πεπτίδια, ορμόνες, νευροδιαβιβαστές, ενδοκανναβιδοειδή και κυτταροκίνες. Όλες αυτές οι ουσίες εμφανίζουν δε πλειοτροπισμό, διότι η δράση τους καθορίζεται σε μεγάλο βαθμό από το μικροπεριβάλλον και τις συνθήκες.

Παραδοσιακά η Neural Therapy αναγνωρίζει στο αυτόνομο νευρικό σύστημα και ιδιαίτερα στο συμπαθητικό τεράστια σημασία τόσο στη διάγνωση, όσο και στη θεραπεία. Ο όρος «Neurovegetativum» (νευροφυτικό σύστημα) είναι ισοδύναμος με τον όρο «αυτόνομο νευρικό σύστημα» και υποδηλώνει το σύνολο των οργάνων και των ιστών που νευρώνονται από νευράξονες του αυτόνομου νευρικού συστήματος ή φέρουν αδρενεργικούς ή χολινεργικούς υποδοχείς. Το αυτόνομο νευρικό σύστημα έχει την σπουδαία αποστολή να ολοκληρώνει και να συντονίζει με το βέλτιστο κάθε φορά τρόπο, και ανάλογα με τις συνθήκες, τις μεμονωμένες κυτταρικές λειτουργίες τόσο σε επίπεδο ιστών όσο και σε επίπεδο συστημάτων. Δεν υπάρχει καμιά νοσολογική οντότητα στην οποία να μην εμπλέκεται το αυτόνομο και ιδιαίτερα το συμπαθητικό. Από την ημικρανία μέχρι την δυσκοιλιότητα, από την αλλεργική ρινίτιδα μέχρι την κνίδωση, από το άσθμα μέχρι την κεφαλαλγία τάσεως η δυσλειτουργία του αυτόνομου νευρικού συστήματος παίζει πρωταρχικό και καταλυτικό ρόλο.

Η έδρα του αυτόνομου νευρικού συστήματος είναι ο υποθάλαμος στον οποίο εντοπίζονται τόσο οι συμπαθητικοί όσο και οι παρασυμπαθητικοί πυρήνες. Ο υποθάλαμος είναι συστατικό μέρος του μεταιχμιακού συστήματος με ιδιαίτερες σχέσεις με τον προμετωπιαίο φλοιό, αλλά και με την υπόφυση. Έτσι θεμελιώνεται η συμμετοχή του αυτόνομου στις ανώτερες ψυχικές λειτουργίες. Το περιαγγειακό συμπαθητικό, το οποίο εκτείνεται μέχρι και το επίπεδο των τριχοειδών είναι επίσης ένας θεμελιώδης παράγοντας ομοιόστασης και αυτορρύθμισης διότι ελέγχει την αιμάτωση και κατά συνέπεια την οξυγόνωση των ιστών, πού είναι και η κύρια προϋπόθεση για την εύρυθμη λειτουργία όλων των οργάνων και συστημάτων. Σημαντικό είναι, επίσης, το γεγονός ότι εκτός από τις απαγωγές, φυγόκεντρες νευρικές ίνες του αυτόνομου, υπάρχουν και προσαγωγές, κεντρομόλες ίνες τόσον του συμπαθητικού όσο και του παρασυμπαθητικού. Έτσι υπάρχει μία συνεχής καταγραφή πληροφοριών από την περιφέρεια προς το ΚΝΣ που εξυπηρετεί με τον καλύτερο τρόπο την ομοιόσταση και αυτορρύθμιση, ενώ ταυτόχρονα, μας δίνει την δυνατότητα τόσο της διάγνωσης (μέσω της κλινικής εξέτασης) όσο και της θεραπευτικής παρέμβασης τουλάχιστον σε επίπεδο μεταμερίου. Τέλος δεν πρέπει να ξεχνάμε την συμπαθητική συμμετοχή στην νεύρωση των μυϊκών ατράκτων η οποία επηρεάζει σημαντικά τα παθοφυσιολογικά χαρακτηριστικά του μυϊκού συστήματος. Για όλους αυτούς τους λόγους το αυτόνομο νευρικό σύστημα και ιδιαίτερα το συμπαθητικό αποτελεί το κύριο υπόστρωμα δράσης της νευρωνικής θεραπείας.

Το νευρικό σύστημα και ιδιαίτερα το συμπαθητικό λειτουργεί σαν ένα σύστημα γρήγορης ανταλλαγής πληροφορίας υγείας και νόσου. Το παθολογικό ερέθισμα που είναι υπεύθυνο για την μορφολογική αλλοίωση του κυττάρου δεν επιδρά άμεσα πάνω στο κύτταρο, αλλά στο συμπαθητικό νευρικό σύστημα και ιδιαίτερα στο περιαγγειακό συμπαθητικό πλέγμα. Η διεγερσιμότητα του περιαγγειακού συμπαθητικού αυξάνει από το κέντρο προς την περιφέρεια, δηλαδή ερεθίσματα ίδιας έντασης και ποιότητας φέρνουν ισχυρότερες αντιδράσεις στα περιφερικά αγγεία από ότι στα μεγάλα κεντρικά αγγεία. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα την δυσλειτουργία του βασικού συστήματος σε αρχικά στάδια και αργότερα τις παθομορφολογικές αλλοιώσεις στο εκάστοτε παρέγχυμα. Η απάντηση του συμπαθητικού είναι ανεξάρτητη του είδους του ερεθίσματος δηλ. από το αν το ερέθισμα είναι μηχανικής, φυσικής, χημικής, ή μικροβιακής φύσης. Η απάντηση του συμπαθητικού πραγματοποιείται με ποσοτικά και όχι με ποιοτικά κριτήρια. Ασθενή ερεθίσματα προκαλούν αγγειοδιαστολή και επιτάχυνση της κυκλοφορίας, μέτρια ερεθίσματα προκαλούν ισχαιμία και ισχυρά ερεθίσματα προκαλούν στάση με εξαγγείωση κυτταρικών στοιχείων και πλάσματος. Μέσω του κλιμακωτού μακράς διάρκειας ερεθισμού του συμπαθητικού μπορεί να προκληθεί από υπερπλασία μέχρι νέκρωση του ιστικού παρεγχύματος. Επίσης, το συμπαθητικό νευρικό σύστημα  έχει την ικανότητα να απομνημονεύει τις πληροφορίες. Αν ερέθισμα ίδιας έντασης επιδράσει για δεύτερη φορά στην ίδια περιοχή (ερεθίσει τις ίδιες συμπαθητικές νευρικές ίνες) τότε η απάντηση του συμπαθητικού είναι αναλογικά πολύ ισχυρότερη. Φαίνεται ότι το συμπαθητικό διαθέτει ένα είδος μνήμης για παθολογικά ερεθίσματα τα οποία μπορούν με τη βοήθεια της νευρωνικής θεραπείας να μειωθούν ή να εξαφανισθούν.

Η βάση της μεταμερικής νεύρωσης (segmental innervation) σχετίζεται με την ίδια την ανατομία του νωτιαίου μυελού και αυτή με τη σειρά της με την εμβρυολογική ανάπτυξη του αρχέγονου νευρικού σωλήνα και των σομιτών. Το τμήμα του νωτιαίου που συμμετέχει στον σχηματισμό ενός νωτιαίου νεύρου ονομάζεται μυελοτόμιο και αποτελεί τμήμα του αντίστοιχου μεταμερίου (segment). Στο μεταμέριο αυτό συμπεριλαμβάνονται μία δερματική περιοχή (δερμοτόμιο), ένας μύς (μυοτόμιο), ένα σπλάχνο (σπλαγχνοτόμιο) και ένα τμήμα οστού (σκληροτόμιο) που «εξυπηρετούνται» από ένα και το αυτό μυελικό κέντρο. Η θεραπεία στο μεταμέριο βασίζεται στο γεγονός ότι όλα τα εμπλεκόμενα μέρη του μεταμερίου αντιδρούν σαν ολότητα όταν με κάποιο τρόπο διεγερθεί έστω και ένα συστατικό μέρος του. Για παράδειγμα, αν διεγερθεί το δερμοτόμιο με το νυγμό μιας βελόνας, ή με πρόκληση ενδοδερμικού πομφού από τοπικό αναισθητικό, τότε θα έχουμε αντανακλαστικές αντιδράσεις μέσω αντανακλαστικών τόξων στο αντίστοιχο μυοτόμιο, σπλαγχνοτόμιο, κλπ. Το γεγονός αυτό θεμελιώνει την έννοια της μεταμερικής αντανακλαστικής μονάδας. Αντίστοιχα αντανακλαστικά τόξα υπάρχουν και σε σπλαγχνική παθολογία και δημιουργούν τις γνωστές ζώνες του Head με διαγνωστική, αλλά και θεραπευτική αξία.

Οι τερματικοί νευράξονες του αυτόνομου σχηματίζουν ένα δίκτυο μέσα στο διάμεσο συνδετικό ιστό χωρίς άμεση επαφή με κύτταρα του οργανικού παρεγχύματος. Το δίκτυο των τερματικών νευραξόνων του αυτόνομου είναι μέρος ενός ευρύτερου συστήματος στο οποίο συμμετέχουν αγγειακές δομές (αρτηριακά, φλεβικά, λεμφατικά τριχοειδή), κυτταρικές δομές (ινοβλάστες, μακροφάγα, μαστοκύτταρα κλπ) και βεβαίως η θεμέλια ουσία μαζί με δομικές και συνδετικές γλυκοπρωτεϊνες. Το σύστημα αυτό είναι το Βασικό Σύστημα Ρύθμισης (Grundregulations system – Extracellular Matrix). Πρόκειται για ένα δυναμικό σύστημα πού έχει την λειτουργία ενός περιφερικού κέντρου ολοκλήρωσης της πληροφορίας το οποίο αποτελεί την περιοχή συνάντησης του νευρικού, ενδοκρινικού και ανοσοποιητικού συστήματος στην περιφέρεια. Το σύστημα αυτό αποτελεί μία ενιαία μορφολειτουργική οντότητα μέσω της οποίας κάθε κύτταρο του οργανισμού συνδέεται σε επίπεδο πληροφορίας και ενέργειας με τα υπόλοιπα. Είναι υπεύθυνο για τη διατροφή του κυττάρου, την άμυνα και τη διαχείριση της πληροφορίας διότι είναι φυλογενετικά παλαιότερο του νευρικού συστήματος και απαντάται σε απλούστερους οργανισμούς. Η ενιαία και καθολική δομή του βασικού συστήματος ρύθμισης έχει σαν αποτέλεσμα ότι κάθε ερέθισμα ανεξάρτητα από το που θα εκδηλωθεί να προκαλεί αρχικά μία μη ειδική απάντηση από το σύστημα αυτό στο σύνολό του. Η εξειδικευμένη απάντηση στο ερέθισμα έρχεται σε δεύτερο χρόνο από τα κύτταρα του οργανικού παρεγχύματος. Η ομαλή και απρόσκοπτη λειτουργία του βασικού συστήματος ρύθμισης αποτελεί προϋπόθεση για την εξασφάλιση της ομοιόστασης, ενώ η δυσλειτουργία του είναι το πρώτο βήμα προς την κατεύθυνση της νόσου.

Η έννοια του πεδίου διαταραχής (Störfeld- Disturbance Field) είναι η πιο βασική έννοια στο οικοδόμημα της Neural Therapy και η λεπτή ειδοποιός διαφορά μεταξύ της Neural Therapy και της θεραπευτικής χρήσης της τοπικής αναισθησίας. Σαν πεδίο διαταραχής ορίζεται σαν μια οποιαδήποτε περιοχή μέσα στο ανθρώπινο σώμα, η οποία είναι σε θέση να προκαλέσει αποσταθεροποίηση του βασικού συστήματος ρύθμισης και κατά συνέπεια του αυτόνομου νευρικού συστήματος τόσο σε μεταμερικό (segmental) όσο και σε εξωμεταμερικό (extrasegmental) επίπεδο. Το πεδίο διαταραχής είναι μια έννοια η οποία παραδοσιακά συνδέεται με την έννοια της χρόνιας φλεγμονής. Σε αυτό το σημείο αξίζει να δούμε λίγο και την ιστορία του πεδίου διαταραχής. Η έννοια του πεδίου διαταραχής δεν έχει στις περισσότερες περιπτώσεις να κάνει με κάποια λοιμογόνο εστία, αντιθέτως η λοιμογόνος εστία είναι ένα υποσύνολο του όρου «πεδίο διαταραχής». Νευροφυσιολογικά σαν πεδίο διαταραχής αντιλαμβανόμαστε μια οποιαδήποτε περιοχή ιστών με συμπαθητική νεύρωση η οποία εμφανίζει μια συνήθως υποουδική παθολογική, χρόνια δραστηριότητα των προσαγωγών συμπαθητικών νευρικών ινών που βρίσκονται εκεί. Η δραστηριότητα αυτή είναι αποτέλεσμα μιας χρόνιας μη-ειδικής (unspecific) φλεγμονής λόγω ύπαρξης οργανικών ή ανόργανων ουσιών ή μικροοργανισμών, που μετά την παρέλευση του απαιτούμενου χρόνου ίασης σαν συνέπεια τραύματος ή λοίμωξης δεν μπόρεσαν να αποδομηθούν ή να απομακρυνθούν από τον οργανισμό. Η έννοια του πεδίου διαταραχής εμπεριέχει χρόνιους επιβαρυντικούς παράγοντες που συνήθως είναι ανεξάρτητοι μικροοργανισμών, όπως για παράδειγμα ουλές από τραυματισμούς ή από χειρουργικές επεμβάσεις. Σε περίπτωση συνύπαρξης μικροοργανισμών τότε μιλάμε για λοιμογόνο εστία. Σε πεδίο διαταραχής μπορεί να μεταβληθούν όλα τα μέρη του οργανισμού ή όλα τα όργανα τα οποία έχουν υποστεί με κάποιο τρόπο παθολογικές αλλοιώσεις. Τα πεδία διαταραχής είναι κύριοι παράγοντες κινδύνου, όχι αιτιολογικοί παράγοντες της διαταραχής ή της νόσου. Η μεγάλη κλινική τους σημασία έγκειται στο ότι αποσταθεροποιούν με το χρόνο τα συστήματα αυτορρύθμισης και ομοιόστασης του οργανισμού καθιστώντας τον περισσότερο ευάλωτο.

Επιπρόσθετοι βλαπτικοί παράγοντες που συχνά μπορεί να είναι και ελάχιστοι, όπως μία απλή ίωση ή ένα συναισθηματικό stress μπορεί να οδηγήσουν στην εκδήλωση οξέων και τη συντήρηση χρόνιων νοσημάτων.

Πεδία διαταραχής υπάρχουν σε κάθε μη τυπική πορεία μιας νόσου, σε περιπτώσεις ανεξήγητης αποτυχίας της συμβατικής θεραπείας, σε περιπτώσεις χρονιότητας, σε κάθε αναντίστοιχα καθυστερημένη ή υπερβολική απάντηση του οργανισμού και σε αλλεργίες. Ο χρονισμός μεταξύ της εγκατάστασης ενός πεδίου διαταραχής και των σχετιζομένων με αυτό λειτουργικών διαταραχών ή πόνου διαφέρει από ασθενή σε ασθενή. Για κάποιον ασθενή μπορεί να είναι αμέσως μετά, για κάποιον άλλο πολλά χρόνια μετά την εγκατάσταση του πεδίου διαταραχής. Βεβαίως, δεν είναι υποχρεωτικό ότι κάθε τραυματισμός ή λοίμωξη να αφήνει πίσω ένα πεδίο διαταραχής. Όμως αν από το ιστορικό του ασθενούς υπάρχει ένα ασυνήθιστα χρονικά παρατεταμένο νόσημα, επιπλοκές, διαταραχή στην επούλωση κλπ., τότε αυξάνεται η πιθανότητα εγκατάστασης ενός πεδίου διαταραχής. Οι ουλές μετά από τραυματισμούς ή οι χειρουργικές επεμβάσεις, ιδιαίτερα όταν η επούλωση εμφάνισε επιπλοκές ή έγινε κατά δεύτερο σκοπό, η ύπαρξη ξένου σώματος, οι χρόνιες φλεγμονές ιδιαίτερα του πεπτικού, αναπνευστικού, ουροποιητικού και γεννητικού συστήματος, είναι πεδία διαταραχής. 70 -80% των πεδίων διαταραχής βρίσκονται στην περιοχή της κεφαλής και του τραχήλου (αμυγδαλές, ιγμόρεια, παραρινικοί κόλποι, μέσο ους, στοματογναθικό σύστημα). Από αυτά τουλάχιστον το 50% απαντάται σε παθολογία των δοντιών και των γνάθων (δόντια ενδοδοντικά θεραπευμένα, κοκκιώματα, κύστεις, έγκλειστα δόντια, χρόνια περιοδοντίτιδα, χρόνια οστίτιδα μετά από εξαγωγές κλπ).

Είναι γενικά γνωστό ότι τα τοπικά αναισθητικά μπορούν να μπλοκάρουν αντιστρεπτά τους διαύλους νατρίου, σταθεροποιώντας έτσι τις κυτταρικές μεμβράνες. Πέρα όμως από τη γενική τους αυτή ιδιότητα τα τοπικά αναισθητικά, ιδιαίτερα δε τα διαλύματα 1% λιδοκαϊνης και 1% προκαϊνης που είναι και τα τοπικά αναισθητικά εκλογής για τη νευρωνική θεραπεία, σταθεροποιούν την Extracellular Matrix και τροποποιούν τη μετάδοση της πληροφορίας διαμέσου της, προστατεύουν το κύτταρο από εξωτερικά ερεθίσματα, αναστέλλουν την έκλυση μεσολαβητών φλεγμονής, ιόντων, ελευθέρων ριζών οξυγόνου, αναστέλλουν την εκπόλωση αισθητικών νευρικών απολήξεων, αναστέλλουν την εκπόλωση αμύελων αυμπαθητικών νευρικών ινών και επιδρώντας πάνω σε κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος, όπως σε μακροφάγα, ουδετερόφιλα και μαστοκύτταρα αναστέλλουν την παραγωγή κυτταροκινών και ισταμίνης στην περιφέρεια τροποποιώντας την νευροανοσολογική απάντηση σε χρόνια ερεθίσματα, γεγονός που κλινικά εκφράζεται στην απενεργοποίηση του πεδίου διαταραχής.

Η νευρωνική θεραπεία στηριγμένη στην εμπειρία της κλινικής πράξης υποστηρίζει τρείς βασικές αρχές:

(1) Κάθε χρόνια νόσος μπορεί να είναι αποτέλεσμα ενός πεδίου διαταραχής

(2) Κάθε σημείο του σώματος μπορεί σαν συνέπεια φλεγμονής ή τραυματισμού να μεταβληθεί σε πεδίο διαταραχής.

(3) Όταν το χρόνιο πρόβλημα οφείλεται σε πεδίο διαταραχής, τότε η έγχυση τοπικού αναισθητικού στην περιοχή του διαταραχής μπορεί να προκαλέσει το φαινόμενο HUNEKE, δηλ. την εντός δευτερολέπτων ολοκληρωτική εξαφάνιση πόνου ή των λειτουργικών διαταραχών.

Το φαινόμενο HUNEKE στοιχειοθετείται όταν ο πόνος ή οι λειτουργικές διαταραχές εξαφανίζονται τουλάχιστον για 20 ώρες μετά την έγχυση (σε έγχυση στη στοματογναθοπροσωπική περιοχή για 8 ώρες). Το φαινόμενο αυτό πρέπει να μπορεί να αναπαραχθεί και η ελεύθερη συμπτωμάτων περίοδος να αυξάνεται με κάθε νέα έγχυση.

Η νευρωνική θεραπεία

Απαιτείται καταρχήν η λήψη ενός λεπτομερούς ιστορικού.

Μετά την αξιολόγηση του ιστορικού και ακολουθεί η φυσική εξέταση με έμφαση στην ψηλάφηση του δέρματος, του συνδετικού ιστού και των μυών.

Ταυτόχρονα αξιολογούνται και όλες οι υπάρχουσες παρακλινικές εξετάσεις (ακτινογραφίες, εργαστηριακές εξετάσεις κλπ.).

Στη συνέχεια γίνονται μία ή περισσότερες εγχύσεις τοπικού αναισθητικού. Για τις εγχύσεις χρησιμοποιούνται ειδικές λεπτές βελόνες έτσι ώστε ο πόνος από το τρύπημα να είναι ελάχιστος.

Μετά τις εγχύσεις ο ασθενής πρέπει να αναπαύεται για ένα μικρό χρονικό διάστημα.

Σαν αντίδραση του οργανισμού στην έγχυση, λόγω της κινητοποίησης του συστήματος αυτορρύθμισης μπορεί να εμφανιστεί μία παροδική ή ήπια ζάλη, η οποία όμως σύντομα υποχωρεί. Επίσης, μπορεί να παρατηρηθεί και μία πρόσκαιρη επιδείνωση των συμπτωμάτων η οποία δεν εμπνέει καμιά ανησυχία.

Η διάρκεια της θεραπείας είναι ανάλογη της φύσης και της χρονιότητας της διαταραχής. Υπάρχει όμως και η περίπτωση μία και μοναδική συνεδρία να είναι αρκετή για μόνιμη ύφεση ή εξαφάνιση των συμπτωμάτων. Γενικά ισχύει ότι αν δεν υπάρχουν μόνιμες ανατομικές αλλοιώσεις σε όργανα ή ιστούς τότε η νευρωνική θεραπεία είναι σε θέση να επιφέρει ίαση ή μόνιμη εξαφάνιση των συμπτωμάτων. Αν υπάρχουν ήδη ανατομικές αλλοιώσεις σε όργανα ή ιστούς λόγω της υπάρχουσας νόσου ή διαταραχής τότε η συμβολή της νευρωνικής θεραπείας είναι πολύτιμη για την ύφεση των συμπτωμάτων και την βελτίωση της ποιότητας ζωής.

Ενδείξεις νευρωνικής θεραπείας

Κεφαλαλγία τάσεως

Ημικρανία

Αυχενογενής κεφαλαλγία

Φλεγμονώδεις παθήσεις των οφθαλμών

Διαταραχές της παραγωγής δακρύων

Διαταραχές της κινητικότητας των βλεφάρων

Φλεγμονώδεις η αλλεργικές παθήσεις της ρινός ή των παραρινίων κόλπων

Φλεγμονώδεις παθήσεις των ώτων

Εμβοές των αυτιών

Παθήσεις των αμυγδαλών, των σιελογόνων αδένων και του λάρυγγα

Παθήσεις της στοματογναθοπροσωπικής περιοχής

Λειτουργικές διαταραχές της καρδιάς ή των πνευμόνων

Γαστρεντερολογικές διαταραχές ποικίλης αιτιολογίας

Φλεγμονώδεις διαταραχές του ουροποιογεννητικού συστήματος

Διαταραχές ή πόνοι στην περιοχή της σπονδυλικής στήλης και των αρθρώσεων (ώμος, αγκώνας, ισχίο, γόνατο, ποδοκνημική κλπ.)

Λειτουργικές διαταραχές του αυτόνομου νευρικού συστήματος (διαταραχές της εφίδρωσης, αιμάτωσης, θερμορύθμισης, ύπνου, κλπ)

Τα όρια της νευρωνικής θεραπείας ταυτίζονται με αυτά της αυτορρύθμισης και του δυναμικού αυτοϊασης κάθε οργανισμού.

Γενετικά νοσήματα, συστηματικά νοσήματα, κακοήθεις όγκοι, ψυχώσεις ή συναφείς ψυχικές διαταραχές γενικότερα μη αντιστρεπτές βλάβες μπορεί να επηρεάζονται αιτιολογικά, υποστηρικτικά και παρηγορητικά.

Αντενδείξεις νευρωνικής θεραπείας

Αλλεργία σε τοπικά αναισθητικά

Διαταραχές της πηκτικότητας

Καρδιακές αρρυθμίες (κυρίως κολποκοιλιακοί αποκλεισμοί II και III)


Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τον χρόνιο πόνο

Πατήστε, εδώ για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τον χρόνιο πόνο

Διαβάστε, επίσης,

Προκαΐνη

Οι παραπληγικοί πρέπει να ελπίζουν

Κάνναβη και Κανναβινοειδή

Πώς η κάνναβη θεραπεύει τον καρκίνο

Διακρανική διέγερση μέσω συνεχούς ρεύματος

Νευροεμβιομηχανική

Μετρήστε τον πόνο σας

Συμβουλευτείτε την EMEDI για να μην πονάτε

www.emedi.gr

Διαβάστηκε 476 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Κυριακή, 05 Νοεμβρίου 2017 19:53
Σαββούλα Μάλλιου Κριαρά

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Τι είναι η κακοήθης υπερθερμία;
DMC Firewall is a Joomla Security extension!