Дървен материал от www.emsien3.com

The best bookmaker bet365

The best bookmaker bet365

Menu

Τρυπανοσωμίαση της Αφρικής

Τρυπανοσωμίαση της Αφρικής

Η αφρικανική τρυπανοσωμίαση

Η αφρικανική τρυπανοσωμίαση, ICD-10 B56, επίσης, γνωστή ως ασθένεια του ύπνου, είναι παρασιτική νόσος των ανθρώπων και άλλων ζώων, που μεταδίδεται με ένα έντομο.

Η νόσος έχει καταγραφεί σε 37 χώρες στην υποσαχάρια Αφρική. 

Προκαλείται από πρωτόζωα του είδους Trypanosoma brucei.

Υπάρχουν δύο τύποι παρασίτων που μολύνουν ανθρώπους, το Trypanosoma brucei gambiense και το Trypanosoma brucei rhodesiense.

Το Trypanosoma brucei gambiense προκαλεί ασθένεια σε πάνω από 98% των αναφερόμενων περιπτώσεων.

Και τα δύο παράσιτα, συνήθως, μεταδίδονται από το τσίμπημα της μολυσμένης μύγας τσε-τσε, κυρίως, σε αγροτικές περιοχές. 

Αρχικά, στο πρώτο στάδιο της ασθένειας, υπάρχουν πυρετοί, πονοκέφαλοι, φαγούρα, και πόνοι στις αρθρώσεις. Αυτό αρχίζει μία έως τρεις εβδομάδες μετά το τσίμπημα.

Εβδομάδες ή και μήνες αργότερα, το δεύτερο στάδιο αρχίζει με  σύγχυση, κακό συντονισμό κινήσεων, μούδιασμα και προβλήματα στον ύπνο.

Η διάγνωση γίνεται βρίσκοντας το παράσιτο στο επίχρισμα αίματος ή στο υγρό ενός λεμφαδένα.

Η οσφυϊκή παρακέντηση είναι συχνά απαραίτητη για διαφοροδιάγνωση μεταξύ πρώτου και δεύτερου σταδίου της νόσου. 

Η πρόληψη της σοβαρής νόσου απαιτεί διαλογή του πληθυσμού που βρίσκεται σε κίνδυνο για εξετάσεις αίματος για Trypanosoma brucei gambiense.

Η θεραπεία είναι πιο εύκολη όταν η νόσος διαγνωστεί έγκαιρα και πριν εμφανιστούν τα νευρολογικά συμπτώματα.

Η θεραπεία του πρώτου σταδίου γίνεται με τα φάρμακα πενταμιδίνη ή  σουραμίνη.

Η θεραπεία του δεύτερου σταδίου περιλαμβάνει την εφλορνιθίνη ή ένα συνδυασμό nifurtimox και eflornithine για τη λοίμωξη από Trypanosoma brucei gambiense.

Η melarsoprol χρησιμοποιείται και για τα δύο στάδια, αν και συνήθως χρησιμοποιείται μόνο για την λοίμωξη από Trypanosoma brucei rhodesiense, λόγω των σοβαρών παρενεργειών της. Χωρίς θεραπεία αυτή η λοίμωξη, τυπικά, καταλήγει σε θάνατο. 

Η νόσος εμφανίζεται σε ορισμένες περιοχές της Αφρικής νοτίως της Σαχάρας.

Άλλα ζώα, όπως οι αγελάδες, μπορεί να νοσήσουν από την ασθένεια.

 


Η τρυπανοσωμίαση της Δυτικής Αφρικής ή υπνονοσία ή υπνονοσία της Γκάμπια

Είναι χρόνια λοίμωξη, και λιγότερο βαριάς μορφής από ότι η αφρικανική τρυπανοσωμίαση.

Αίτια:

Τρυπανόσωμα Brucei gambiense

Δήγματα μυγών τσε-τσε

Διαπλακουντική μετάδοση

Αποθήκη σε ανθρώπους

Η νόσος επιμένει για πολλούς μήνες ή χρόνια, ενώ η συμμετοχή του ΚΝΣ, λαμβάνει χώρα, αργά κατά την πορεία της.

Η συνήθης πορεία είναι χρόνια, διαλείπουσα, υποτροπιάζουσα, προϊούσα, με όψιμη έναρξη, επαναλαμβανόμενες προσβολές, με διάμεσες περιόδους ύφεσης και μπορεί να επιμένει για χρόνια.

Ενδημικές περιοχές: Τροπική Δυτική Αφρική, Κεντρική Αφρική.

Θεραπεία τρυπανοσωμίασης της Δυτικής Αφρικής

Σουραμίνη σε χωρίς συμμετοχή του ΚΝΣ

Πενταμιδίνη σε χωρίς συμμετοχή του ΚΝΣ

Προ-αγωγή με μελαρσοπρόλη συν σουραμίνη επί νόησης του ΚΝΣ


Η τρυπανοσωμίαση της Ανατολικής Αφρικής ή υπνονοσία ή Ροδεσιανή υπνονοσία ή ροδεσιανή τρυπανοσωμίαση

Είναι οξεία, λοίμωξη, βαριά, μερικές φορές θανατηφόρα μορφή  Αφρικάνικης Τρυπανοσωμίασης, η οποία μεταδίδεται μέσω των μυγών τσε-τσε. Η συνήθης πορεία είναι οξεία, προϊούσα και θανατηφόρος μέσα σε ένα έτος.

Ενδημικές περιοχές: Τροπική Ανατολική Αφρική.

Αίτια τρυπανοσωμίασης της Ανατολικής Αφρικής:

Τρυπανόσωμα Brucei-rhodesiense

Δείγματα μυγών τσε-τσε

Αποθήκη της νόσου στις αντιλόπες μπούσμπουκ

Θεραπεία:

Σουραμίνη προς της συμμετοχής του ΚΝΣ

Πενταμιδίνη προ της συμμετοχής του ΚΝΣ

Προ-αγωγή με μελαρσοπρόλη συν σουραμίνη επί νόησης του ΚΝΣ


Τα σημεία και τα συμπτώματα της Αφρικανικής Τρυπανοσωμίασης

Τα συμπτώματα εμφανίζονται σε δύο στάδια.

Το πρώτο στάδιο, γνωστό ως αιματολεμφατικό στάδιο, χαρακτηρίζεται από πυρετό, πονοκεφάλους, πόνους στις αρθρώσεις, και κνησμό. Ο πυρετός είναι διαλείπων και διαρκεί από μια ημέρα έως μια εβδομάδα, με μεσοδιαστήματα από λίγες ημέρες έως ένα μήνα ή και περισσότερο. Η εισβολή των κυκλοφορικού και λεμφικού συστήματος από τα παράσιτα συνδέεται με σοβαρή διόγκωση των λεμφαδένων. Το σημείο Winterbottom, είναι οι πρησμένοι λεμφαδένες κατά μήκος του πίσω μέρος του τραχήλου. Περιστασιακά, ένα έλκος (πληγή κόκκινη) θα αναπτυχθεί στη θέση του δαγκώματος από τη μύγα τσε τσε. Εάν αφεθεί χωρίς θεραπεία, η ασθένεια μπορεί να προκαλέσει πιο εκτεταμένη βλάβη, με αναιμία, ενδοκρινική, καρδιακή, και νεφρική δυσλειτουργία.

Η δεύτερη φάση της ασθένειας, η νευρολογική φάση, αρχίζει όταν το παράσιτο εισβάλλει στο κεντρικό νευρικό σύστημα με διέλευση μέσω του αιματοεγκεφαλικού φραγμού. Η διακοπή του κύκλου του ύπνου είναι το κύριο σύμπτωμα σε αυτό το στάδιο και γι΄αυτό ονομάσθηκε η «ασθένεια του ύπνου». Τα μολυσμένα άτομα βιώνουν έναν ανοργάνωτο και αποσπασματικό 24ωρο ρυθμό του κύκλου ύπνου-εγρήγορσης, με αποτέλεσμα κατά την διάρκεια της ημέρας να κοιμούνται και τη νύχτα να βρίσκονται σε εγρήγορση.

Άλλα νευρολογικά συμπτώματα είναι η σύγχυση, ο τρόμος, η γενική αδυναμία των μυών, η ημιπάρεση και η παράλυση ενός άκρου. Παρκινσονισμός μπορεί να υπάρχει με μη ειδικές κινητικές διαταραχές και διαταραχές της ομιλίας. Τα άτομα μπορεί, επίσης, να έχουν ψυχιατρικά συμπτώματα, όπως ευερεθιστότητα, ψυχωσικές αντιδράσεις, επιθετική συμπεριφορά, ή απάθεια. Χωρίς θεραπεία, η ασθένεια είναι πάντοτε θανατηφόρα, με προοδευτική διανοητική επιδείνωση που οδηγεί σε κώμα, ανεπάρκεια συστημάτων και οργάνων και θάνατο. Μια μη θεραπευόμενη μόλυνση από το  Trypanosoma brucei rhodesiense θα προκαλέσει θάνατο μέσα σε λίγους μήνες, ενώ μια μη θεραπευόμενη λοίμωξη από το Trypanosoma brucei gambiense θα προκαλέσει το θάνατο μετά από αρκετά χρόνια. Οι βλάβες που προκαλούνται στη νευρολογική φάση είναι μη αναστρέψιμες.


Αίτια της αφρικανικής τρυπανοσωμίασης

Το Trypanosoma brucei gambiense προκαλεί ασθένειες στη δυτική και κεντρική Αφρική, ενώ το Trypanosoma brucei rhodesiense στην ανατολική και νότια Αφρική. Επιπλέον, ένα τρίτο υποείδος του παρασίτου γνωστό ως Trypanosoma brucei brucei είναι υπεύθυνο για τη νόσηση σε ζώα, αλλά όχι σε ανθρώπους. 

Οι άνθρωποι είναι η κύρια δεξαμενή του gambiense, αλλά αυτό το είδος μπορεί, επίσης, να βρεθεί σε χοίρους και άλλα ζώα. Τα άγρια ζώα και τα βοοειδή είναι η κύρια δεξαμενή του rhodesiense.

Αυτά τα παράσιτα μολύνουν, κυρίως, τα άτομα στην υποσαχάρια Αφρική, επειδή η μύγα τσε-τσε βρίσκεται, εκεί.

Το τρυπανόσωμα gambiense προκαλεί μια χρόνια νόσο που μπορεί να παραμείνει σε παθητική φάση για μήνες ή χρόνια πριν εμφανισθούν τα συμπτώματα και η λοίμωξη και μπορεί να διαρκέσει περίπου 3 χρόνια πριν επέλθει ο θάνατος.

Η τρυπανοσωμίαση rhodesiense είναι η οξεία μορφή της νόσου και ο θάνατος μπορεί να συμβεί μέσα σε μήνες και τα συμπτώματα αναδύονται μέσα σε λίγες εβδομάδες και είναι πιο λοιμογόνος και έχει ταχύτερη ανάπτυξη από το gambiense. Επιπλέον, οι τρυπανοσώματα περιβάλλονται από ένα κάλυμμα που αποτελείται από γλυκοπρωτεΐνες επιφανείας παραλλαγής. Αυτές οι πρωτεΐνες δρουν για την προστασία του παρασίτου από οποιουσδήποτε λυτικούς παράγοντες που είναι παρόντες στο ανθρώπινο πλάσμα. Το ανοσοποιητικό σύστημα του ξενιστή αναγνωρίζει τις γλυκοπρωτεΐνες που υπάρχουν στην επικάλυψη του παρασίτου και οδηγεί στην παραγωγή διαφορετικών αντισωμάτων (IgM και IgG).  Αυτά τα αντισώματα, στη συνέχεια, θα προσπαθήσουν να καταστρέψουν τα παράσιτα που κυκλοφορούν γύρω από το αίμα. Ωστόσο, από τα διάφορα παράσιτα που υπάρχουν στο πλάσμα, ένας μικρός αριθμός από αυτά θα βιώσουν αλλαγές στην επιφάνειατου καλύμματός τους με αποτέλεσμα το σχηματισμό νέων πρωτεϊνών παραλλαγής. Έτσι, τα αντισώματα που παράγονται από το ανοσοποιητικό σύστημα δεν θα αναγνωρίζουν πλέον το παράσιτο και αυτό θα πολλαπλασιάζεται έως ότου νέα αντισώματα θα δημιουργηθούν για την καταπολέμηση των νέων καλυμμάτων. Τελικά το ανοσοποιητικό σύστημα δεν είναι πλέον σε θέση να καταπολεμήσει το παράσιτο λόγω των συνεχών αλλαγών στις πρωτεϊνες των καλυμμάτων και η μόλυνση θα φουντώσει.

Η μύγα τσε-τσε (γένος Glossina) είναι μια μεγάλη, καφέ, μύγα που δαγκώνει, που χρησιμεύει τόσο ως ξενιστής, αλλά και ως φορέας για τα παράσιτα τρυπανοσωμάτων. Κατά τη λήψη αίματος από ένα ξενιστή θηλαστικό, η μολυσμένη μύγα τσε-τσε εγχέει μετακυκλικούς τρυπομαστιγωτές μέσα στον ιστό του δέρματος. Από το δάγκωμα, τα  παράσιτα εισέρχονται για πρώτη φορά το λεμφικό σύστημα και στη συνέχεια περνάνε στην κυκλοφορία του αίματος. Στο εσωτερικό του ξενιστή θηλαστικού, μεταμορφώνονται σε τρυπομαστιγωτές αίματος, και μεταφέρονται σε άλλες τοποθεσίες σε όλο το σώμα, και σε άλλα σωματικά υγρά (π.χ., λέμφος, νωτιαίο υγρό), και συνεχίζουν να αναπαράγονται με δυαδική σχάση.

Το σύνολο του κύκλου ζωής των αφρικανικών τρυπανοσωμάτων αντιπροσωπεύεται από τα εξωκυτταρικά στάδια. Μια μύγα τσε-τσε μολύνεται με τρυπομαστιγώτες αίματος όταν ρουφάει αίμα, από έναν μολυσμένο ξενιστή. Στο μέσο έντερο της μύγας, τα παράσιτα μετατρέπονται σε προκυκλικούς τρυπομαστιγώτες, και πολλαπλασιάζονται με δυαδική σχάση, αφήνουν το έντερο, και μετατρέπονται σε επιμαστιγωτές. Οι επιμαστιγωτές φθάνουν στους σιελογόνους αδένες του μύγας και συνεχίζουν τον πολλαπλασιασμό με δυαδική σχάση.

Το σύνολο του κύκλου ζωής της μύγας διαρκεί περίπου τρεις εβδομάδες.

Εκτός από το δάγκωμα της μύγας τσε-τσε, η ασθένεια μπορεί να μεταδοθεί από:

Τη μητέρα στο παιδί με κάθετη μόλυνση: Τα τρυπανοσώματα μπορεί μερικές φορές να διαπεράσουν τον πλακούντα και να μολύνουν το έμβρυο.

Με τρύπημα με βελόνα: Τυχαίες μολύνσεις, για παράδειγμα, μέσω του χειρισμού του αίματος ενός μολυσμένου ατόμου και κατά την μεταμόσχευση οργάνων, αν και αυτό είναι ασυνήθιστο.

Με μετάγγιση αίματος

Με τη σεξουαλική επαφή 

Άλλες μύγες, όπως οι Tabanidae και Muscidae, πιθανώς, παίζουν ρόλο στη μετάδοση της ασθένειας του ύπνου και στην ανθρώπινη ασθένεια. Επίσης, η τρυπτοφόλη είναι μια χημική ένωση η οποία προκαλεί ασθένεια σε ανθρώπους. Παράγεται από τρυπανοσωμικό παράσιτο.


 

Διάγνωση αφρικανικής τρυπανοσωμίαση

Το χρυσό πρότυπο για τη διάγνωση είναι η ταυτοποίηση του τρυπανοσώματος με μικροσκοπική εξέταση. Δείγματα ασθενών που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τη διάγνωση είναι το υγρό από συφιλιδικό έλκος, η αναρρόφηση λεμφαδένα, το αίμα, ο μυελός των οστών, και, κατά τη διάρκεια της νευρολογικής φάσης, το εγκεφαλονωτιαίο υγρό. Η ανίχνευση ειδικών αντισωμάτων κατά του τρυπανοσώματος μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τη διάγνωση, αλλά η ευαισθησία και η ειδικότητα αυτών των μεθόδων είναι πάρα πολύ μεταβλητή για να χρησιμοποιηθούν για την κλινική διάγνωση. Επιπλέον, η ορομετατροπή συμβαίνει μετά την έναρξη των κλινικών συμπτωμάτων κατά τη διάρκεια της λοίμωξης με rhodesiense κι έτσι έχουν περιορισμένη διαγνωστική χρήση. 

Τα τρυπανοσώματα μπορούν να ανιχνευθούν από δείγματα ασθενών με χρήση δύο διαφορετικών παρασκευασμάτων. Ένα υγρό παρασκεύασμα μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τα κινητικά τρυπανοσώματα. Εναλλακτικά, ένα σταθερό (αποξηραμένο) επίχρισμα μπορεί να χρωματισθεί χρησιμοποιώντας την τεχνική Giemsa ή Field και να εξετασθούν σε ένα μικροσκόπιο. Συχνά, το παράσιτο είναι σε χαμηλή ποσότητα στο δείγμα, έτσι τεχνικές για να συγκεντρωθούν τα παράσιτα μπορεί να χρησιμοποιηθούν πριν από την μικροσκοπική εξέταση. Για τα δείγματα αίματος, γίνεται φυγοκέντρηση ακολουθούμενη από εξέταση της στιβάδας λευκοκυττάρων,  μικρή ανταλλαγή ανιόντων στην φυγοκέντρηση και ποσοτική τεχνική φλεγμονώδους πλακούντα. Για άλλα δείγματα, όπως το νωτιαίο υγρό, γίνεται φυγοκέντρηση ακολουθούμενη από εξέταση του ιζήματος. 

Τρεις ορολογικές εξετάσεις είναι, επίσης, διαθέσιμα για την ανίχνευση του παρασίτου: το micro-CATT, το WB-CATT, και το WB-LATEX. Η πρώτη χρησιμοποιεί αποξηραμένο αίμα, ενώ οι άλλες δύο χρησιμοποιούν δείγματα ολικού αίματος. Η WB-CATT είναι η πιο αποτελεσματική για τη διάγνωση, ενώ η WB-LATEX είναι η καλύτερη εξέταση για τις περιπτώσεις όπου απαιτείται μεγαλύτερη ευαισθησία. 


Πρόληψη αφρικανικής τρυπανοσωμίασης

Δεν υπάρχει εμβόλιο για την ανοσία.

Αν και ο κίνδυνος μόλυνσης από το δάγκωμα της μύγας τσε τσε είναι ήσσονος σημασίας (λιγότερο από 0,1%), η χρήση των εντομοαπωθητικών, τα ρούχα με μακριά μανίκια, η αποφυγή των περιοχών με πολλές μύγες, η εφαρμογή μεθόδων κάθαρσης και η αποφυγή των μολυσμένων ζώων είναι οι καλύτερες επιλογές για να αποφευχθεί η μόλυνση.

Η τακτική επιτήρηση, η ανίχνευση και έγκαιρη αντιμετώπιση των νέων μολύνσεων είναι οι στρατηγικές που χρησιμοποιούνται για τον έλεγχο της ασθένειας του ύπνου. Η συστηματική εξέταση σε κοινότητες με αυξημένο κίνδυνο είναι η καλύτερη προσέγγιση. Επίσης, η διάγνωση της νόσου είναι δύσκολη. Η συστηματική διαλογή επιτρέπει τη διάγνωση σε πρώιμο στάδιο της νόσου, πριν η νόσος εξελιχθεί. 


Θεραπεία αφρικανικής τρυπανοσωμίασης

Πρώτο στάδιο

Η θεραπεία για το πρώτο στάδιο της νόσου είναι η ενδοφλέβια ή ενδομυϊκή πενταμιδίνη για το gambiense ή η ενδοφλέβια σουραμίνη για το rhodesiense. 

Δεύτερο στάδιο 

Για το gambiense δίνονται ο συνδυασμός νιφούτριμοξ και εφλορνιθίνης  ή εφλορνιθίνη μόνο. Αυτές οι θεραπείες μπορεί να αντικαταστήσουν την melarsoprol όταν είναι διαθέσιμες και ο συνδυασμός έχει το πλεονέκτημα ότι απαιτεί λιγότερο ενέσεις eflornithine. 

Η ενδοφλέβια melarsoprol για το δεύτερο στάδιο (νευρολογική φάση) νόσου είναι αποτελεσματική και για τους δύο τύπους. Η Melarsoprol είναι η μόνη θεραπεία για τη δεύτερη φάση του rhodesiense. Ωστόσο, προκαλεί το θάνατο σε 5% των ανθρώπων που το λαμβάνουν. Αντοχή στην melarsoprol μπορεί να αναπτυχθεί.

 


Πρόγνωση αφρικανικής τρυπανοσωμίασης

Εάν δεν αντιμετωπιστεί, το gambiense σχεδόν πάντα οδηγεί σε θάνατο, και μόνο λίγα άτομα επιζούν μετά από 15 χρόνια παρακολούθησης. Το rhodesiense προκαλεί μια πιο οξεία και σοβαρή μορφή της ασθένειας, και είναι μοιραία εάν δεν αντιμετωπισθεί. Η πρόοδος της ασθένειας ποικίλλει σημαντικά ανάλογα με τη μορφή της νόσου. Για τα άτομα που έχουν προσβληθεί από τον  gambiense, που αντιπροσωπεύει το 98% όλων των περιπτώσεων, ένα άτομο μπορεί να έχει μολυνθεί και για μήνες ή ακόμη και χρόνια και να μην εμφανίσει σημεία ή συμπτώματα μέχρι το προχωρημένο στάδιο της νόσου, όπου είναι πολύ αργά για να αντιμετωπιστεί με επιτυχία. Για τα άτομα που επηρεάζονται από το rhodesiense, που αντιπροσωπεύει το 2% όλων των περιπτώσεων, τα συμπτώματα εμφανίζονται μέσα σε λίγες εβδομάδες ή μήνες από τη λοίμωξη. Η πρόοδος της ασθένειας είναι ταχεία και εισβάλλει το κεντρικό νευρικό σύστημα, προκαλώντας το θάνατο μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα. 

Πρόσφατες έρευνες δείχνουν ότι το παράσιτο δεν είναι σε θέση να επιβιώσει στην κυκλοφορία του αίματος, χωρίς το μαστίγιό του.

Στα ζώα η νόσος είναι γνωστή ως τρυπανοσωμίαση των ζώων.

Διαβάστε, επίσης,

Είναι επικίνδυνη η μελαμίνη;

Αιματοεγκεφαλικός φραγμός

Αρσενικό

Ο ιός του Έμπολα

Μονοκυττάρωση

Μυοκαρδίτιδα

Ασθένεια του ύπνου

www.emedi.gr

 

Τελευταία τροποποίηση στιςΠέμπτη, 23 Μαρτίου 2017 16:03
Συνδεθείτε για να υποβάλετε σχόλια
επιστροφή στην κορυφή


Σχετικά με το EMEDI

Εφημερεύοντα Φαρμακεία